όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία

Όπως πολύ θεικά διατύπωσε σε στίχο ο συνθέτης των τραγουδιών της Νατάσας Μποφίλιου, Γεράσιμος Ευαγγελάτος..

Θυσίες.. συνεχόμενες, μικρές, μεγάλες, με αποτέλεσμα ή χωρίς... τι σημασία έχει? εσύ τις κάνεις και τελικά κάποτε φτάνεις να νιώθεις άδεια.. απλά γιατί τόσο καιρό έδινες και τώρα δεν έχεις πλέον..

Άμα όμως δεν έχεις κάνει όσες θυσίες ήθελες.. όσες άντεχες..? τότε τι γίνεται? κατηγορείς τον εαυτό σου ότι δεν τις έκανες ή απλά το διαπιστώνεις και ψάχνεις την επόμενη σχέση για να δώσεις ότι δεν έδωσες..? Δεν θα εξετάσεις αν ο επόμενος άνθρωπος αξίζει να τα πάρει.. ούτε αν ήσουν άδικη με όλους όσους παρήλθαν και δεν πήραν ότι αξιζαν....απλά θα τα δώσεις..

Νομίζεις!!

Τόσα χρόνια που έτρωγες και συ μια από τα ίδια.. συμπεριφορές που δεν σου άρμοζαν έφτασες να μην δέχεσαι μύγα στο σπαθί σου.. να κουράζεσαι με το παραμικρό.. να θυμώνεις ή ακόμα χειρότερα να αδιαφορείς με ελαττώματα (και κατ' επέκταση με τον άνθρωπο που τα έχει) που δεν θα πρεπε γιατί δεν είναι τόσο μεγάλα ώστε να τα κάνεις τόσο μεγάλο θέμα..
Σε ενοχλεί και το παραμικρό.. τσιτώνεις.. αγνοείς.. απορρίπτεις..και ίσως να πράττεις σωστά..μπορεί αυτό να είναι μια ακόμα εξέλιξη του εαυτού σου που έπρεπε να γίνει για να επιλέξεις επιτέλους τον σωστό άνθρωπο..

Να επιλέξεις?? μα τι να επιλέξεις..?? πλέον όλοι σου βρωμάνε και σου ξυνίζουν..!!
Τώρα που θες να δώσεις τώρα επίσης δεν διαλέγεις και κανέναν για να τα δώσεις..!!

Και όπως έχει χιλιοειπωθεί... "τώρα την πάτησες..!!"

Να την χαίρεσαι την επίγνωση που τόσο αναζητούσες..
Κάτι ξέρουν παραπάνω τα παιδιά τελικά..βιάστηκες να μεγαλώσεις.. ανυπομονούσες να φτάσεις τα 30 απο μικρή..και τώρα..τι.....?