Σκέψεις με το βλέμμα στα πλακάκια..

(Μιας και το έχασα το άρθρο ευκαιρία να το ξαναγράψω)

Η ζωή είναι σαν τα πλακάκια που συναντάμε στους δημόσιους χώρους αλλά και στα σπίτια μας.. συνεχόμενα κουτιά τα οποία ενώνονται μεταξύ τους με διαφορετικό υλικό σε κάθε περίπτωση αλλά ο σκοπός είναι πάντα ο ίδιος.. να είναι στη σειρά τοποθετημένα και να μην προεξέχουν ή να μην βυθίζονται σε σχέση με τα γύρω τους ώστε να περπατάμε πάνω τους χωρίς να σκοντάφτουμε!

Έτσι και στη ζωή μας προσπαθούμε να τα ισιώνουμε όλα, να εξισορροπούμε, να τα βάζουμε σε μια σειρά και να προσέχουμε να είναι όλα στο ίδιο ύψος τοποθετημένα για να μην σκοντάψουμε πουθενά. Δεν δεχόμαστε αυξομειώσεις και προτιμάμε να ζούμε σε χλιαρούς ρυθμούς και καταστάσεις ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο σίγουροι ότι δεν θα σκοντάψουμε σε κάποια παρόρμηση της στιγμής..

Ακλουθώντας τα πλακάκια μπορεί να συναντήσεις τοίχο μπροστά σου (εμπόδια δηλαδή που δεν τα περιμένεις ή που τα έχεις δει από μακριά και γνωρίζεις την ύπαρξή τους) και τότε έχεις δύο επιλογές… να ρίξεις τον τοίχο για να περάσεις ή να κάνεις τον γύρο του.. εσύ επιλέγεις αν προτιμάς την βία (να σπάσεις τον τοίχο) και την σωματική κούραση ή αν προτιμάς την πνευματική κούραση (να σκεφτείς πως θα προσπεράσεις το εμπόδιο,  πώς θα κάνεις τον γύρο και πως θα το πραγματοποιήσεις) και την υπομονή (μέχρι να κάνεις τον γύρο και τελικά να προσπεράσεις το εμπόδιο)..

Η πορεία σου μπορεί να είναι ευθεία όπως οι γραμμές στα πλακάκια ή να διακλαδίζεται σε διάφορες χρονικές περιόδους όπως ακριβώς συναντιόνται οι γραμμές στα πλακάκια.. έχεις την επιλογή να πηγαίνεις ευθεία ή να ακολουθείς διαφορετικό δρόμο σε κάθε διασταύρωση.. εξαρτάται από τα θέλω και τους στόχους σου, το πώς θέλεις να τους πραγματοποιήσεις και ποιες επιλογές σου δίνονται σε κάθε πλακάκι..

Μπορεί η ζωή σου να είναι τραχιά ή λεία, να έχει εξογκώματα μεγάλα ή μικρά ή να γλιστράει και να γυαλίζει όπως οι διαφορετικές επιφάνειες που συναντάμε στα πλακάκια.. Αν είναι τραχιά με εξογκώματα μπορεί να πέσεις αλλά και αν γυαλίζει και γλιστράει μπορεί να πέσεις.. πρέπει να περπατάς προσεκτικά και να νιώθεις την υφή σε κάθε πλακάκι, να αφουγκράζεσαι δηλαδή τα θέλω και τις επιλογές σου σε κάθε στιγμή της ζωής σου.. τι σου δίνεται από τα πλακάκια και τι εσύ θες να πραγματοποιήσεις σε αυτό το πλακάκι που είσαι.. αλλά και τι οραματίζεσαι για τα επόμενα πλακάκια που θα ακολουθήσουν..

Τα πλακάκια μπορεί να έχουν χρώματα και σχέδια και να είναι ευχάριστα ή να είναι γκρίζα και μουντά..

Μπορεί να έχουν πάνω τους ακαθαρσίες και σκουπίδια τα οποία αν πατήσεις θα τα κουβαλάς μαζί σου για κάποιο μέρος της ζωής σου ή να είναι καθαρά και να αντικατοπτρίζουν την μορφή σου.. αν εσύ ξέρεις τι θες τότε θα αντικατοπτρίζουν και τους στόχους σου..

Μπορεί να πατάς μέσα στα πλακάκια ή στις γραμμές που έχουν γύρο τους άρα στην διαδρομή σου μπορεί να βρίσκεσαι μέσα στους στόχους σου ή να τους ακουμπάς..

Δεν έχει σημασία ή διαδρομή που θα ακολουθήσεις όταν περπατήσεις πάνω τους (αν θα πας ευθεία ή όχι) σημασία έχει το που θα οδηγηθείς, τι πλακάκια θα συναντήσεις μέχρι να φτάσεις εκεί που θες, το πώς θα περπατάς (προσεκτικά ή όχι) και το αν θα είσαι μέσα στους στόχους σου ή αν θα τους ακουμπάς..

Να φοράς πάντα άνετα παπούτσια γεμάτα με υπομονή και θέληση για περπάτημα και προσπάθεια και να έχεις πάντα μαζί σου ότι θεωρείς απαραίτητο για να πετύχεις τον στόχο σου.. Τότε ο δρόμος θα είναι ευχάριστος και αν είσαι και λίγο τυχερός μπορεί να μην χρειαστεί να ανηφορήσεις ή να κατηφορίσεις απότομα..!!